Pêkenî

Adetiniz böyle değil mi?

Delinin biri camiye girer, belli ki namaz kılacak.
Ama oturmaz, meraklı ve şaşkın gözlerle etrafı süzer-dolanır. Bir oraya, bir buraya her köşeye dikkatlice bakar ve hızla çıkar gider.
Az sonra sırtında bağlanmış odunlarla tekrar gelir camiye ve tam namaza başlamak üzere olan cemaatle birlikte saf tutar. Ama sırtındaki odunlarla güç bela bitirir namazını.

ÇÊDİBE ÇÊDİBE

Nêzîkê sî sal berî niha gondek derdorê me davetek çêdibe.Dema bûk-ziva mehr(nikah) bikin.melê gundî dibê de du şahida bînîn.
Merivekî me heye cend pirtukên vî yên dînî hene pê mijuldibe û dixwîne.pir caran gel melaya dikeve mucadela.dibên bila yêk ev be.yêkî din jî peydadikin.
Di civîne mezelekê mehrê bikin.

Duayê Seyda paşpê qebûl dibû

Dema ez li Mersînê bûm ji koçberên Kurdistanê Mela Beşîr carnan dihat buroya min, me hinek derd û xeman jihev re digot. Seyda ji hêla Botan bû, ji welat hatibû derkirin, dewleta tirk gunê wan şewitandibû, seyda ji mecbûrê koçber bûbû hatibî Mersînê. Mal, milk hemî ji dest çûbû, jixwe re erebek destan bidest xistîbû zerzewat difrot. Gelek jî henekvan bû. Dema diket hundur digot bi ereba min heneka nekî ha, va ereba îdara malbatek kurd dike, hindik tişt nîne ha;))

Deng ji kuva tê te?

Deng ji kuva tê te?

Dibên ku mirovekî hebûye û duheb jî jinên wî hebûne. Jina mezin pirr bê exlaqî dikir û tu huzûrekî nedida mêrik. Mêrik lêxist nebû, birçî hîşt nebû, ji mal qewirand nebû!..

Got qenc ew e ku ez biçim ser ziyaretê û ji wî rica bikim belku ew jî dua bike û Xwedê ruhê jina min ya mezin bistîne û ez ji wê xilas bim.

Te ode xwe li ser çar tekera çêkira

Dema mirov karekî bike an tiştekî çêke, gelek mirov bi karên mirova midaxele dikin. Her kesek aqil dide mirov û rê li ber mirovan winda dikin. Ev çîroka di vî derbarî da hatiye gotin:
Li gundê me mirovekî hebû navê wî Seîd bû. Ku di demekî da libûçîtî kiribû jê re Seîdê libûçî digotin. Bi qasî ku tê bîra min mirovekî gelek zana bû. Lê çavê feqîriyê birije. Ji ber ku feqîr bû gotina wî jî pere nedikir.

Gelo me çima rêx xwar?

Axa yê gund pirr maldar bû, bi kerî û suriyan pez û dewarên wî, xizmetkar û qewraş, kole û xulamên wî hebûn!
Rojekî ew bi tevî xulamekî xwe va diçin nêçîrê, di ber zevîkî da derbas dibin û dinhêrin ku xwediyê zeviyê hunek rêx li ber zeviya xwe valakiriye. Axa difikire, ji xulamê xwe re dibêje:
-Kuro lawo tu dikarî hinek ji vî rêxa hanê bixwî?
Xulam şaş dimîne û bersiva axê dide;
-Axa yê min, ma ne eyb e ku mirov rêxê bixwe?

İnsanların rızası kazanmak mümkün mü?

İnsanların rızası kazanmak mümkün mü? Yaşlı adam oĝluna nasihat ediyordu. „Evladım ne yaparsan yap herkesin rızasını kazanamazsın, o zaman sen en doĝrusunu yap, istiyen razı olsun istiyen olmasın.“
Oĝul buna itiraz etti. „Olmaz baba, ben herkesi razı edebilirim“ dedi,
Baba oĝul tartışması bir türlü durmak nedir bilmedi. Baba örnekler veriyor, hayati tecrübelerini anlatıyordu ama evlad katiyyen buna yanaşmadı. Fakir bir aile idi sadece bir iki inek bir de eşekleri vardı.

Tira Fatê û Misto (Ji qissê hisse)

Rojek ji roja Paşa û wezîrê xwe derdikevin nêçîrê. Ta êvarê digerin tu nêçîrek nabînin. Dema dibe êvar di nava daristanê da rastî malekê tên. Paşa ji wezîrê xwe ra dibêje; „Em îşev li vira bibin mêvan, ka ev mala bi tenê li vir çi dike hale wan çiye?“
Dema diçin ber malê, mêrik û jina xwe li ber derî ne. Li wan silav dikin û dibêjin; „em rêwî ne, li der mane ku mimkin be îşev bibin mêvanê we.“
Camêr dibê „ser çavan fermo werin mal.“

Newroza Kurda çî roj e?

Şev saet 02:30 bû. Dengê tirampêla li kuçe zêde dihat. Mamosta zanî ku polêsan dor li mala wî girtine. Serê xwe di pacê da derxist nihêrî , belê rast bû. Derdorê bîst tirampêla li kuçe bûn. Mamosta bang li malbatê kir:
- Rabiiiiin, cilên xwe li xwe kin, polês way tên malê polêeêêês!
Hêj gotin di dev mamostada bû, polêsan li derî xistin
- Derî vekin zû ha zûûûûûû em polês in polêêêêêês!
Mamosta bi lez çû derî vekir. Cilên razanê tene lê bûn. Polêsa gotin:

Helbest

Min dil danîn bi çavên dilê xwe li meşa dilan
………………bi guman li dora xwe dinêrîn
Wek evdal bûn, peyam li min, pelik di dest de bûn