Helbest

XEZAL Jİ MİN DÛRE

Heywax roj li min reşe
Wek bahozeke serkêşe
Min re derde min re kule

Gav bi gav ji min re êşe
Dem bû agir meh adar’e
Êdî min re nebihar e
Nav dilê min de zarîne

Tê de êş û jan dibare
Yar nebe jiyan kêreke
Xezal ji min re dileke
Pir rojan pir salane

Xem û êş min re geleke
Xezal zû de ji min dûr e
Xwe ronayî ye xwe nûr e
Ez bi tenê me tenê me

EY ŞAFAĞA DÖNÜŞEN SEVDAM

Göğsünü açıp gelen! Zorlu kışları geriden bırakan
Düşlerimde çiçeklenen, ruhumda yeşeren
Bereketin, bolluğun tanrıçası olan
Sınırsız gülüşüyle
Güller kokan
Onca ölümlerimden sonra
Beni yaşama taşıyan
Dirilişim
Mavi göğün parçası
Ülkemin
Baharı, yazı
Nemli gözlerimdeki
Umudum
Harlanmış bedenimde
Dicle, Fırat ol ak içime
Karşı koyamayacağım
Arzu gibi

EFSUN BAKIŞLI PAPATYAM

Sıralanmış taç yaprakları tiril tiril kar beyazlığına bürünmüş
Tepeciği de bal rengine, güneş sarısına çalan
Güzel renkleriyle
Her çiçek
Her gül gibi
Dünya âlemini büyüleyen
Dalındayken daha güzel kalan papatyam
Yalçın bir tepeden, derin bir vadiden bana bakarken
Senin güzelliğinden kendini alamaya bu gözlerimde kalacaksın hep

ACILARI YETİM KALAN TOPRAKLAR

Başını alıp giden taşlı bir patika, bir yorgun yolak
Güneş berraklığını, aydınlığı çoktan unutan
Kırılan, dökülen bağrı derin yaralı olan
Bir dağ eteğinde soluklanırlarken
Savaşlardan ötürü
Baharları hiç yaşamayan
Boynu bükük kalan hüzün çiçekleri
Acıları yetim kalan Kürdistanlı feryatlarla
Enkaz altında umutları yitiren çocuklar ağlarken
Katledilmiş evlatlarını sırtlarında taşıyan anneler hep bitkin

BO HESRETA WELAT BENGÎ ME

Ji vê dilê germ, ji van çavên zelal
Ez bi hevalan û dostan bawerim
Bi şevan û rojan ez tim dimeşim
Ji bo azadîya gel bendewarim

Ji dil û can bi bengînîya welat
Ez barkêş ez rêwîyê rêya dûrûm
Dixwazim gul û kulîlkan bibînim
Bi van birînê dilê xwe bidirûm

Bi van şevên tarî bi rojên dirêj
Ji hesreta welat ez tim koçerim
Lo bi kesera welat tim dihelim
Ez gul, sosinan û welat digerim

EZ BENDEWARÊ WELATİM

Ez ne bende ne kole me
Ez şervanim ez dozvanim
Ez hişyar bûm li ser pê me
Xwedanê war û welat im

Ez ronakim ez serwextim
Ne bêxatir ne bêbextim
Di axa şox û şengî de
Ez keça gelê Kurdan im

Bextewarî azadî ye
Ez azadî yê daxwazim
Kurdistan bo min jiyan e
Ez neçarî yê naxwazim

Ez çi qas peng û bêdeng bim
Ez ew qas gîrîn û dengim
Ez çi qas rehm çi qas qenc bim
Destê xayîna nagirim

Sayfalar

Pêkenî

Ubêyd Zakanî ji navdartirîn nivîskarên mîzahî û tanz li Îranê ye ku li
bajarê Qezvînê jîyaye. Ew rexnegirekî gelek wêrek û vekirî bûye û ji
gotina rastîyan tu carî netirsyaye.

Helbest

.EV BÊBEXTÎ ÊDÎ BESE...
Nema lime tiştek nema.
Em westîyen jiva hova.
Her tim hatin em xapandin.
War û canê me sitandin.
Em ketin çole em perîşan bûn.