Helbest

ATEŞ OLDUN BENİ YAKTIN

Niye benden kaçıp uzaklara gittin
Beni sensiz bırakıp perişan ettin
Oy niye beni yordun, niye beni üzdün
Hep dertle, acıyla baş başa bıraktın

Unuturum dedim, unutamıyorum
Gözyaşı döküp, hep sana ağlıyorum
Artık bu ayrılık bana hicran oldu
Sanki ben ölüyor, ben tükeniyorum

Niye bana öyle kem gözlerle baktın
Ateş oldun, alev oldun beni yaktın
Söyle günahım neydi, kusurum neydi
Dert oldun, keder oldun içime aktın

ÇEMÊ EREZ KÛR DİKİŞÊ

Çemê Erez her dem reşe
Dikişe li erdêkî geşe
Erê dilo erê erê
Kurdîstan axe ke xweşe

Çemê Erez wek dilane
Lê tê bêna mîsk gulane
Erê dilo erê erê
Kurdîstan warê gelane

Çemê Erez kûr dikişe
Tu car tu wext venakişe
Erê dilo erê erê
Kurdîstan ê av dikişe

Çemê Erez rewşedar e
Bi gul,sosin lê beşdare
Erê dilo erê erê
Kurdîstan pir ber û dare

KÜRDÜN KIZI

Ey bacım! Gülmüyor yüzün
Her anın, bir başka hüzün
Şu düzenden hayır gelmez
Devrim yolu ince,uzun

Günlerdir, aylardır açım
Bu sistem böyledir bacım
Kürdün kızı kürdün kızı
Benim bacım, çoktur acım

Köyüm, ilçem sanki höyük
Her sokağı oyuk oyuk
Canım bacım kürdün kızı
Şu faşizme öfkem büyük

Faşistlerden zulüm çoktur
Zerre kadar vicdan yoktur
Ey kavgası büyük bacım
Sende yılmak, korku yoktur

EY SEVDA GÜNEŞİM

Ölümle burun buruna geldiğim anlardır
Canhıraş acı çektiğim şu geceler
Sensizlik
Yorgun gözlerimde
Hep avuç avuç
Gözyaşı oldu
Her batan güneş evresinde
Üşüşürken koynuma
Yokluğun
Şiirlere konu olan
O masum gözlerin
Hiç çıkmıyor aklımdan
Yüzünü yansıtan
Güneşe
Bir kez bile olsa
Dokuna bilsem eğer
Tenini koklayacağım
An
O ellerin ellerimde olsa

KEÇA QEMER KEÇA DELAL

Keça qemer, keça narîn
Lê rûkena dilê şêrîn
Bejn bilindê, nav ziravê
Çi dibe tu neke zarin

Keça kedkar, keça delal
Elbê te de ava helal
Bi rojane ez rêvme
Te dixwazim ava zelal

Keça ronak, keça xweşik
Sermilan de şalê reşik
Bi werdekî xweş dimeşî
Lê çavreşê, birhî keşik

Keça bihêz, min nekuje
Li ser min de, qet nequje
Ev dile, ev hezkirine
Bêevînî min re tûje

Ey serok û rêber

Yên nizanin çîye yekbûn qelbê wana xerab xaîn,
Ew nizanin çîye evîn ew nexaşin dijîn bi kîn…
Ey serok û rêber
Yên kurdan
Hunê kengê rabin
Hevra bikin biratîyê
Cavê xwe vekin mêze bikin dunyayê
Bese
Bese
Hezar sale dujmin mêt xwîna me
Bese neyar zahkir meiûyê me
Em xapandin
Em dûr man ji resenê
Ji jîyana bi şeref ji yekbûnê
Bese em bûn bêkenîyê dîrokê
Em xelqêra bûn xizmetkar

Sayfalar

Pêkenî

Ubêyd Zakanî ji navdartirîn nivîskarên mîzahî û tanz li Îranê ye ku li
bajarê Qezvînê jîyaye. Ew rexnegirekî gelek wêrek û vekirî bûye û ji
gotina rastîyan tu carî netirsyaye.

Helbest

.EV BÊBEXTÎ ÊDÎ BESE...
Nema lime tiştek nema.
Em westîyen jiva hova.
Her tim hatin em xapandin.
War û canê me sitandin.
Em ketin çole em perîşan bûn.