Helbest

ÇOCUK OLMAK İSTİYORUM

Çocuk olmak istiyorum, seken kurşunlarla yaralanmamış
Obüslerle, yıkılan duvarların altında ezilmeyen
Evleri hiç yakılmış, yıkılmış virane olmamış
Sokaklarından ölümcül tankların geçmediği
Dağlarından barut değil
Menekşe kokan
Palet seslerin yükselmediği
Gece yarısı, uykusu bölünmemiş
Gözlerinden hiç yaşlar dökülmeyen
Ellerine, yüzüne toz, toprak bulaşmamış
Kanadı, kolu kırılmamış kelebeklerin uçuştuğu

ÇOCUK OLMAK İSTİYORUM

Çocuk olmak istiyorum, seken kurşunlarla yaralanmamış
Obüslerle, yıkılan duvarların altında ezilmeyen
Evleri hiç yakılmış, yıkılmış virane olmamış
Sokaklarından ölümcül tankların geçmediği
Dağlarından barut değil
Menekşe kokan
Palet seslerin yükselmediği
Gece yarısı, uykusu bölünmemiş
Gözlerinden hiç yaşlar dökülmeyen
Ellerine, yüzüne toz, toprak bulaşmamış
Kanadı, kolu kırılmamış kelebeklerin uçuştuğu

DÖNÜŞÜ OLMAYAN BİR YOLDAYIM

Şimşekleri yoğun, güneşi içine çeken bulut kümeleri
Sardı, terk-i diyar edemediğim şu kocaman şehri
Ben günler, aylar siz de “yıllar” deyin
Nicedir maviliğini görmediğim
Göğün özlemini çekiyorum
Şimdi
Çoktan
Gazabından
Belasından
Kurtulamadığım
Fırtınalar sürüklüyor beni
Hep üşüyorum, titriyorum ben
Evet, şimdi avazım çıktığı kadar haykırıyorum
Çünkü korkuyorum güllerin, çiçeklerin dalları kırılır diye

KUR XALO MİN BİREVÎNE

Dilê min de xweş evîne
Gulan veda min havîne
Ez qurbana çav te bim
Kur xalo min birevîne

Pişt mala me de kanî ye
Min kanîyê av anîye
Kur xalo lo xortê qemer
Ji te bo min roj ronî ye

Gundê me gundê şêran e
Xortan, qîzan û mêran e
Kur xalo ez te hiz dikim
Qedrê te ba min giran e

Paşila min de şeklê te ye
Dilê min de navê te ye
Kur xalo ez te dixwazim
Sebra min ji tu nemaye

UMUT KAYNAĞI OLAN ÇOCUK

Yeter artık hep ağlama! Uzaklara dalıp öyle üzgün bakma
Artık ne acımasız savaşlar ne de açlık seni korkutsun
Ne asker nede polis
Seni vursun
Ey çocuk
Ne de gözyaşların
Yanaklarından süzülsün
Her zaman umut kaynağı olan
Savaş mağduru, masumu, günahsız çocuk
Ne soğuk namlunun ucunda nede ölümün kucağında
Nede kan gölüne dönen, sokaklarda görmek istemiyorum seni

Sayfalar

Pêkenî

Ubêyd Zakanî ji navdartirîn nivîskarên mîzahî û tanz li Îranê ye ku li
bajarê Qezvînê jîyaye. Ew rexnegirekî gelek wêrek û vekirî bûye û ji
gotina rastîyan tu carî netirsyaye.

Helbest

.EV BÊBEXTÎ ÊDÎ BESE...
Nema lime tiştek nema.
Em westîyen jiva hova.
Her tim hatin em xapandin.
War û canê me sitandin.
Em ketin çole em perîşan bûn.