Erda Sar

Li ber dîwarekî wêran,
Dayikekî reşgirêdayî,
Di dest de dilê wê,
Hêsrên bêkesiyê,
Bi pêşa dilê xwe paqiş dikir...
Mirinê herêm dorpêç kiribû...
Zulmê dest dirêjî dê û xwişka xwe kiribû...
Wext li hespekî kumêt siwar,
Bê nal û bizmal,
Ber bi şeva tarî ve,
Bi çargavî dibeziya...
Dengê Pêlavê sêrbazên bi apolet,
Xakeke pîroz diherimand...
Ji dûr ve; li kozîgan mawzer diherikîn,
Ji destê xweşmêran.!
Ji bêhna şewatê,
Stêrk vemirîbûn.
Hîv xeyidîbû.
Ba bibû ba û revîbû...
Hespê şevê êdî westiyabû...
Zereqan hêdî hedî
Û bi dilşewatî qefa çiyê radimûsa...
Dengê lawo lawokirina jinebiyekî,
Li doralî olan dida...
Bêhna şewatê,
Porê serê kalebavan diweşand...
Destê xortekî kubar li kozîgê,
Li kêleka keçekî ezeb
Li erda sar mabû...
Xakî Bîngol.

Social

Pêkenî

Ubêyd Zakanî ji navdartirîn nivîskarên mîzahî û tanz li Îranê ye ku li
bajarê Qezvînê jîyaye. Ew rexnegirekî gelek wêrek û vekirî bûye û ji
gotina rastîyan tu carî netirsyaye.

Nivîsar

Ji kerema xwe hinek bifkirin

Michael Faraday(1821), elektrîsîteyê ixtira kir û Edison(1880)jî Lampê

Ku šêx bi Ronahîya wê here ser Minber û kursîya wez'ê....

Helbest

Min dil danîn bi çavên dilê xwe li meşa dilan
………………bi guman li dora xwe dinêrîn
Wek evdal bûn, peyam li min, pelik di dest de bûn