Erda Sar

Li ber dîwarekî wêran,
Dayikekî reşgirêdayî,
Di dest de dilê wê,
Hêsrên bêkesiyê,
Bi pêşa dilê xwe paqiş dikir...
Mirinê herêm dorpêç kiribû...
Zulmê dest dirêjî dê û xwişka xwe kiribû...
Wext li hespekî kumêt siwar,
Bê nal û bizmal,
Ber bi şeva tarî ve,
Bi çargavî dibeziya...
Dengê Pêlavê sêrbazên bi apolet,
Xakeke pîroz diherimand...
Ji dûr ve; li kozîgan mawzer diherikîn,
Ji destê xweşmêran.!
Ji bêhna şewatê,
Stêrk vemirîbûn.
Hîv xeyidîbû.
Ba bibû ba û revîbû...
Hespê şevê êdî westiyabû...
Zereqan hêdî hedî
Û bi dilşewatî qefa çiyê radimûsa...
Dengê lawo lawokirina jinebiyekî,
Li doralî olan dida...
Bêhna şewatê,
Porê serê kalebavan diweşand...
Destê xortekî kubar li kozîgê,
Li kêleka keçekî ezeb
Li erda sar mabû...
Xakî Bîngol.

Social

Çîrok

Cankurd / 2003

Ta berbanga sibê
Çêrokan ji şahê xwe ra dibêje
Çêrokên bi fantazî û tijî evîn
Li razanga xemrevîn
Bi derketina royê ra
Li asoyê rengxwîn…

Helbest

Cankurd / 2003

Ta berbanga sibê
Çêrokan ji şahê xwe ra dibêje
Çêrokên bi fantazî û tijî evîn
Li razanga xemrevîn
Bi derketina royê ra
Li asoyê rengxwîn…